زمستـان

مهدي اخوان ثالث

_{سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت}

_{سرها در گریبان است}

_{کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را}

_{نگه جز پیش پا را دید ، نتواند}

_{که ره تاریک و لغزان است}

_{وگر دست محبت سوی کسی یازی}

 _{به کراه آورد دست از بغل بیرون}

 _{که سرما سخت سوزان است}

_{نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک}

 _{چو دیدار ایستد در پیش چشمانت}

_{نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم}

_{ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟}

 _{مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین}

_{هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای}

_{دمت گرم و سرت خوش باد}

_{سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای}

_{منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم}

_{منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور}

 _{منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور}

_{نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم}

_{بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم}

_{حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد}

 _{تگرگی نیست ، مرگی نیست}

_{صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است}

_{من امشب آمدستم وام بگزارم}

 _{حسابت را کنار جام بگذارم}

_{چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟}

_{فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست}

_{حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است}

_{و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده}

_{به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است}

_{حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است}

_{سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت}

_{هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان}

_{نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین}

_{درختان اسکلتهای بلور آجین}

_{زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه}

_{غبار آلوده مهر و ماه}

_{زمستان است}